ببین خودم از این آدم دنیا کوچیکاما،

یعنی با عروسک‌های خودم خوشحالم و کاری به بقیه دنیا ندارم

ولی واقعیتش اینه که اتفاقات بهتر خارج از دنیای کوچیکی که

ذهنمون واسمون ساخته، میفته.

مثال خیلی هست واسش، چند تا از عمومی هاشو میگم:

مثلا غذای ایرانی با تمام خوشمزگیش، در مقابل غذاهای سایر

نقاط دنیا حرفی برای گفتن نداره،

موزیک و فیلم فارسی در بهترین حالت کپی خارجی هان،

اگه کپی هم نباشن ۴ ۵ دهه ست هیچ پیشرفتی نداشتن.

شعر و ترانه فارسی چند دهه ست کشف و شهودهای جذابی نداشته

و عین خارجیا به لحظات تازه از عشق و احساس جدیدی نرسیدیم.

حالا این تکرار و محدودیت رو تو زندگی شخصی خودمون میشه تو

خیلی از اتفاقات دید.

البته مشخصه دلیل این همه تکرار و محدودیت چیه.